er was eens….

Er was eens een klein meisje…

Ze huppelde door het groene gras en werd blij van iedere bloem.
Ze hield van de dieren, zij waren haar vriendjes.
Ze verwonderde zich over de mensen…

Huppelend vervolgde ze haar pad
En liep de weg die was uitgestippeld…
een beetje naar links…een beetje naar rechts…
Precies zoals het hoort.
Er waren stemmen, goed bedoeld…
niet zo huppelen…loop eens door…

wees eens stil…wacht op je beurt
dit moet anders… dat kan beter…
en het meisje luisterde braaf…
Maar het gras werd klei en het lopen zwaarder…

Verder lopend werden de stemmen minder luid.
Een stem van binnen werd zachtjes hoorbaar…
In de verte zag ze de wijde wereld…
Er hing een donkergrijze wolk.

De grond werd harder
Er kwamen hobbels en kuilen
En ze struikelde vaak.
Er kwamen bergen en dalen
En ze verwonderde zich over de mensen.

Nog voor ze volwassen was werd het donker
De weg was onduidelijk en ze viel…
Een diep ravijn…
Er waren geen mensen…
Maar de zachte stem van binnen
werd steeds duidelijker, helder en wijs…
en wees haar de weg naar boven.
Langzaam, beetje bij beetje
werd het weer licht…

Het gras werd weer groen
De bloemen mooi en ze was gelukkig.
Ze verwonderde zich over de mensen…
Maar de stem van binnen leerde haar begrijpen…
en ze ging van hen houden.

De hobbels bleven
Maar het gras bleef groen
En de zon bleef schijnen.
Bij iedere hobbel werd de stem helderder…
En vertelde over de mensen die haar zo verwonderden
Maar waar ze van hield.

Nu is ze 59
hobbels blijven maar ze neemt ze met een glimlach.
Vol vertrouwen, in liefde…
Luisterend naar de stem van binnen
die de weg wijst.

En ze wil niets liever dan dat alle mensen
hun eigen stem diep van binnen
kunnen horen en gaan vertrouwen.
Waardoor ze gelukkig worden…
In harmonie met zichzelf…
En met alle anderen…

In Liefde